In het breken

‘In het breken’ is binnenkort te zien op het Amsterdam Fringe Festival!

‘In het breken’ is een romaneske theatervoorstelling over gevoelens die te dichtbij komen, daarvan weglopen en er vervolgens achterkomen dat dat niet kan. In zijn afstudeersolo neemt Gijs De Corte je mee met een jongen in zijn zoektocht naar een manier om met het leven om te gaan wanneer zijn vertrouwen op pijnlijke manieren is beschadigd. ‘In het breken’ snijdt thema’s aan als intimiteit, liefde en rouw. Om rust te vinden in je hoofd, moet je eerst vrede nemen met de chaos.

Tekst en spel Gijs De Corte Lichtontwerp Sander Schaart Productie Belle Lammers Begeleiding spel en concept Loek de Bakker Begeleiding script Jurrian van Dongen Met dank aan Lois Maat, Desiree Delussu, Ingrid Wender, Simme Wouters, Jatou Sumbunu, Sebastiaan de Bie

Trailer ‘In het breken’

Soms ga ik op de grond liggen om te luisteren naar de geluiden van buiten. Ze doen mij denken aan dingen waaraan ik ben ontsnapt. Dingen die ik niet geworden ben. Sirenes van ziekenwagens, bijvoorbeeld. Of van politieauto’s. Dat ik die dan hoor, maar er zelf niet in hoef te liggen. Daar word ik gelukkig van.

Foto: Juliëtte de Groot

Fragment

De zee is overweldigend. 
De wind gooit de golven in de lucht en laat ze onverschillig vallen. 
Voor een kind is het alsof de wereld geboren wordt. 

Het strand is levenloos. Alleen mijn moeder en ik. 
We zijn hier nog niet eerder geweest. 

Hoewel het daar eigenlijk te koud voor is, lopen we met blote voeten de zee in. Ik schop met mijn voeten de golven stuk. 
Ik maak mezelf tot branding en dus ben ik binnen de kortste keren helemaal nat. Er zijn weinig ouders die hun kind op een koude dag door het water laten lopen, maar mijn moeder doet gewoon mee. We rennen kilometers de kust af tot ik opeens ergens in het zand iets zie liggen. 

Het beweegt. 
Ik kom voorzichtig dichterbij. 
Alsof het elk moment kan exploderen. 

Het zijn twee hele kleine visjes die in een diepe voetafdruk in het zand, gevuld met water, om elkaar heen zwemmen. Ze zijn de weg naar huis verloren. 
Maar daar denk ik niet aan. 
Ik denk aan dat ik nog nooit vissen van zo dichtbij gezien heb. Als ik dat zou willen, dan zou ik ze gewoon kunnen aanraken - kunnen vasthouden. 
“Je moet ze een naam geven”, zegt mijn moeder. 
“Geef ze maar een naam.” 
Ik vraag haar bij alles altijd waarom en altijd geeft ze antwoord: 
“je moet ze een naam geven. Dingen zonder naam bestaan niet”.

2 reacties

  1. Jou tekst ontroerd mij Gijs,
    ik hoop er nog veel te mogen lezen.
    Aan talent ontbreekt het jou niet,om trots op te zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.